Je kind heeft een dyslexieverklaring. Er is begeleiding, er wordt geoefend. Toch zie je nauwelijks vooruitgang.
Ondertussen kost het je kind steeds meer moeite om opnieuw te beginnen. Jij ziet wat je kind allemaal kan. Waarom blijft het lezen of spellen dan zo moeilijk?
Dit is het verhaal dat we van veel ouders horen die bij ons komen. Ze hebben de adviezen opgevolgd en de oefeningen gedaan. Maar de vraag blijft: wat heeft mijn kind nodig om wél verder te komen?
Als de begeleiding onvoldoende oplevert
Een dyslexieverklaring kan een naam geven aan de problemen. Maar daarmee is het lezen of spellen nog niet makkelijker geworden.
Bij de kinderen die wij begeleiden, horen we regelmatig dat in het dyslexietraject opnieuw de stappen worden doorlopen waarmee het op school al niet lukte. Er wordt verder geoefend met klanken, spellingsregels en het stap voor stap opbouwen van woorden.
Ouders herkennen de aanpak. En ze herkennen ook de moeite die hun kind ermee houdt.
Onlangs spraken we een vader wiens dochter een dyslexietraject is gestart. Hij vertelde dat hij dertig jaar geleden dezelfde begeleiding had gekregen, zonder dat die hem hielp. Zijn verbazing was groot: waarom kreeg zijn dochter nu opnieuw diezelfde aanpak?
Dat raakt aan de vraag die wij ons stellen:
Als een aanpak onvoldoende aansluit bij een kind, waarom zouden we dan doorgaan op dezelfde manier?
Hoeveel moet een kind blijven proberen?
Kinderen kunnen veel inspanning leveren zonder dat dit zichtbaar wordt in hun schoolresultaten. Ze oefenen op school, krijgen extra begeleiding en gaan thuis nog eens aan de slag.
Als die inspanning weinig oplevert, kan het vertrouwen afnemen. Een kind gaat denken dat het dom is. Of dat het toch nooit zal lukken.
Ook ouders kunnen vastlopen. Je wilt helpen, maar je wilt niet dat ieder oefenmoment een strijd wordt. Je vraagt je af hoeveel je nog van je kind kunt verlangen.
Dan is het tijd om opnieuw naar de aanpak te kijken. Wat maakt dat de informatie niet blijft hangen? En is er een andere manier waarop je kind die wel kan verwerken?
Een ander vertrekpunt bij lezen en spelling
Binnen de Kernvisie methode kijken we naar de manier waarop een kind informatie verwerkt. We richten ons op kinderen bij wie de gebruikelijke uitleg onvoldoende aansluit.
Een kind kan een spellingsregel herkennen en op elk moment keurig opnoemen, maar toepassen is een ander verhaal. De regel nogmaals uitleggen of laten herhalen, lost dat niet op.
Wij kiezen daarom een ander vertrekpunt. Bij spelling werken we met het beeld van het hele woord. Het kind leert om dat woordbeeld bewust visueel op te slaan en weer op te roepen.
We kijken naar wat het kind kan en bouwen daarop verder.
Leren vertrouwen op je eigen kracht
Dyslexiesoftware (zoals de Daisy speler en dyslexiesoftware zoals EasyTutor, Sprint Plus en Kurzweil 3000) kan handig zijn om op de middelbare school mee te komen. Maar hoe gaat het later, tijdens een opleiding of op het werk?
Daar moet je ook stukken lezen, instructies begrijpen of iets opschrijven. Je kunt er niet vanzelfsprekend van uitgaan dat een geschikt hulpmiddel altijd beschikbaar is en prettig werkt in de situatie waarin je het nodig hebt.
Binnen de Kernvisie methode willen we daarom de eigen vaardigheden van het kind versterken. Teksten zelf kunnen lezen, de juiste schrijfwijze kunnen oproepen en informatie kunnen gebruiken.
We willen kinderen leren vertrouwen op hun eigen kracht. Zodat ze wat ze leren kunnen meenemen naar school, een vervolgopleiding en hun werkzame leven.
De dyslexieverklaring bepaalt niet wat een kind kan leren
Ouders komen bij ons met én zonder dyslexieverklaring. Voor onze begeleiding kijken we naar waar het kind in de praktijk vastloopt en hoe het informatie verwerkt.
Een verklaring vertelt ons niet welke stappen dit individuele kind nog kan zetten. Dat willen we samen ontdekken.
Tijdens de coaching gaan we niet remediëren. Wij reiken aan en laten ‘kwartjes vallen’. Het oefenen gebeurt thuis, samen met een ouder.
Daarnaast besteden we ook aandacht aan het vertrouwen om weer aan het leren te beginnen. Het doel is dat het kind ervaart dat het invloed kan hebben op het eigen leren. Dat er weer mogelijkheden ontstaan waar het eerder vastliep.
Wil je weten hoe de begeleiding verloopt en wat er van jou en je kind wordt verwacht? Lees hoe een coachingstraject eruitziet.
Verder kijken dan de diagnose
De discussie over dyslexie raakt voor ons aan een belangrijke vraag: kijken we voldoende naar de aansluiting tussen het kind en het onderwijs?
Zembla maakte een uitzending over de diagnose dyslexie, waarbij de vraag werd gesteld: ‘Hoe komen deze diagnoses in de praktijk tot stand en meten we dyslexie of tekortschietend onderwijs?’
De bevindingen waren confronterend. Niet alleen omdat diagnoses soms op onvoldoende onderbouwde aannames rusten, maar vooral omdat veel kinderen hierdoor geen passende hulp krijgen. Voor ouders die al langer merken dat hun kind vastloopt, voelt dat als een schok. Het systeem waarmee we kinderen beoordelen blijkt soms eerder een hindernis dan een hulpmiddel.
In ons artikel naar aanleiding van de Zembla-uitzending Diagnose dyslexie delen we onze kijk daarop.
Lees: Zembla over dyslexie: meten we een stoornis of een systeemfout?
Herken je het verhaal van jouw kind?
Heeft je kind al veel geoefend en begeleiding gehad, maar blijft de vooruitgang uit? Bespreek met een Kernvisiecoach waar je kind tegenaan loopt en wat er tot nu toe is geprobeerd.
Samen kun je kijken of onze aanpak aansluit bij de hulpvraag van jouw kind.
